socjalizacja pierwotna

Jak socjalizacja pierwotna wpływa na nasze późniejsze życie

Socjalizacja pierwotna, jest procesem kształtowania tożsamości dziecka

Socjalizacja jest złożonym procesem uczenia się, przez co, człowiek staje się istota społeczną. Kształtowana tożsamość osobista, to świadomość spojrzenia w czasie i przestrzeni, w różnych etapach życia. Pierwotna socjalizacja jest etapem, na którym człowiek głównie, przez naśladowanie i zabawę, zdobywa podstawowe umiejętności pozwalające na życie oraz przeżycie w społeczeństwie.

Odbywa się w wieku niemowlęcym oraz wczesnego dzieciństwa, jako rodzina. Należy do pierwszej fazy kształtowania bycia człowiekiem. Rodzice mają największy wpływ w tym okresie, ponieważ to między nimi jest największa więź. Zachowanie, świat rodziców jawią się jako jedynie istniejące dla dziecka. Dziecko uczy się reguł, wzorców i zachowań. Nie zna innego świata na ten moment. Te zachowanie dziecko traktuje jako zabawę i naśladownictwo. Socjalizacja pierwotna, z czasem przeradza się w socjalizację wtórną.

Jest to dla dziecka moment rozpoczęcia odkrywania reguł ogólnospołecznych

Przykładem jest mycie rąk,  jako zasada przyjęta przez ogół. Człowiek najpierw uczy się mówić i chodzić. Socjalizacja to złożony proces, dzięki któremu człowiek staje się członkiem społeczeństwa. Staje się tym, jakim jest jego otoczenie.
Moment narodzin człowieka jest początkiem jego wieloletniej, trwającej nieraz całe życie, nauki. Jednak oprócz zdobywania wiedzy i umiejętności, człowiek musi nauczyć się komunikacji z ludźmi, współegzystowania z nimi, wchodzenia w relacje, krótko mówiąc – życia w społeczeństwie. Długotrwały proces rozwoju społecznego człowieka, rozwoju osobowości, uczenia się komunikacji z innymi oraz nabywania panujących w danej kulturze norm i wartości nazywa się socjalizacją.

Człowiek nabywa umiejętności i dzięki nim żyje

Jak i realizuje swoje zadania. Socjalizacja jest ważnym procesem dla człowieka. Jest kluczowym przebiegiem i ma wpływ na najbliższe środowisko człowieka. Rodzina, jest funkcją socjalizacyjną. Ważne są szkoła, otoczenie, przekazywane wzorce zachowań. Czym jest kształtowanie siebie? Kształtujemy w procesie socjalizacji samych siebie. Bywa, że człowiek nie socjalizuje się w stopniu oczekiwanym przez społeczeństwo.

Czasem drobiazgi, takie jak korygowanie przez system, społeczność i całokształt odrzuca porządek społeczny. Następuje izolacja jednostki. Proces ten nie wpływa, jednak na sam wynik, ale w wyniku czego człowiek uzyskuje osobowość i tożsamość. Dziecko nie przechodzi między nimi tak, jak uczeń z klasy do klasy. Socjalizacja powoduje, że jedne działania zanikają, a pojawiają się inne. Pierwotna, zatem płynnie przemienia się w socjalizację wtórną. Ta zamienia się czasem w odwróconą, kiedy, to dziecko staje się „nauczycielem” a rodzice i dziadkowie są „uczniami”.

Socjalizowany podmiot jest uczestnikiem w wielu światach społecznych

Takich jak grupy rówieśnicze z ławki szkolnej, w kółku zainteresowań oraz zespole sportowym. Słabnie z czasem wpływ rodziny na socjalizację dziecka, a rośnie rola rówieśniczego kształtowania.  Socjalizacja pierwotna uczy nas umiejętności mowy, przekazów symbolicznych, zachowań innych ludzi, posługiwaniem się przedmiotów, norm i wartości oraz wzorców, jak dziecko powinno reagować.

Ten proces, może się zmieniać w okresach czasowych. Są one zmiennie historycznie, układające się w pewne typy, jako modele. Człowiek zamienia role, gdzie proces identyfikacji własnych interesów człowieka zamienia z interesami grupy. Taka osoba potrafi akceptować normy i zachowania grupowe, podporządkowuje, też swoje działanie interesowi tej o to grupy.  Silny związek pomiędzy podmiotem a grupą, nazywa się ją grupą odniesienia. Wartości w tym przypadku odbiegają  od normy. W psychologii termin ten oznacza, że jednostka wyrzuca na zewnątrz wzory, wartości grupowe w pełnej świadomości. Normy i postępowania są ukształtowaną praktyką w sytuacjach odtwarzanych albo faktów, które miały miejsce kiedyś.